|
|
| www.maranatha.it/mobile |
|
MESSALE
ROMANO & |
![]() |
|
MESSALE F.E. |
|
PROPRIO DELLA S. MESSA tratto
dal Missale Romanum a.D. 1962 promulgatum e
traduzione italiana delle letture secondo la traduzione proposta
dalle CEI |
|
II DOMENICA DI PASSIONE
MESSA STAZIONALE Alla Basilica di San Giovanni in Laterano, ROMA
(Fino a Pasqua, si omette il Salmo Iúdica me, prima dell’Intróito, e il Glória Patri all’Intróito e al Lavabo)
(Nella S. Messa preceduta dalla benedizione delle palme, si omette la confessione, e il sacerdote, salito all’Altare, lo incensa)
INTRÓITUS Ps. 21, 20 et 22 - Dómine, ne longe fácias auxílium tuum a me: ad defénsionem meam áspice: líbera me de ore leónis, et a córnibus unicórnium humilitátem meam. Ps. 21, 2 - Deus, Deus meus, réspice in me: quare me derelequísti? longe a salúte mea verba delictórum meórum. (Omíttitur: Glória Patri…) Ps. 21, 20 et 22 - Dómine, ne longe …
Sal. 21, 20 e 22 - O Signore, non allontanare da me il tuo soccorso: vòlgiti a mia difesa: líberami dalla bocca del leone, e dal corno del bufalo salva la mia debolezza. Sal. 21, 2 - Dio, Dio mio, guarda a me: perché mi hai abbandonato? lontano dal soccòrrermi e dal mio gémito?. (Si omette il: Gloria al Padre…) Sal. 21, 20 e 22 - O Signore, …
S. MESSA senza GLÓRIA
ORÁTIO
Omnípotens, sempitérne Deus, qui humáno géneri ad imitándum
humilitátis exémplum, Salvatórem nostrum carnem súmere, et
crúcem subíre fecísti: concéde propítius, ut et patiéntiæ ipsíus
habére documénta, et resurrectiónis consórtia mereámur. Per
eúmdem Dóminum nostrum Iesum Christum Fílium tuum, qui tecum
vívit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia
sæcula sæculórum.
O Dio onnipotente ed eterno, che, per dare al génere umano un
esempio di umiltà, hai voluto che il nostro Salvatore assumesse
la nostra carne e subisse la morte di croce, accòrdaci, nella
tua bontà, di profittare dell’insegnamento della sua pazienza e
di partecipare alla sua resurrezione. Per lo stesso Signore
nostro Gesú Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con Te
nell’unità dello Spirito Santo, per tutti i sécoli dei sécoli.
EPISTOLA Léctio Epístolæ B. Pauli Ap. ad Philippénses, 2, 5-11
Fratres: Hoc enim sentíte in vobis, quod et in Christo Iesu: qui
cum in forma Dei esset, non rapínam arbitrátus est esse se
æquálem Deo: sed semetípsum exinanívit formam servi accípiens,
in similitúdinem hóminum factus, et hábitu invéntus ut homo.
Humiliávit semetípsum, factus obédiens usque ad mortem, mortem
áutem crucis. Propter quod et Deus exaltávit illum, et donávit
illi nomen, quod est super omne nomen: (hic genufléctitur)
ut in nómine Iesu omne genu flectátur coeléstium, terréstrium,
et infernórum, et omnis lingua confiteátur, quia Dóminus Iesus
Christus in glória est Dei Patris.
Fratelli: abbiate in voi gli stessi sentimenti che furono in
Cristo Gesù, il quale, pur essendo di natura divina, non
considerò un tesoro geloso la sua uguaglianza con Dio; ma
spogliò se stesso, assumendo la condizione di servo e divenendo
simile agli uomini; apparso in forma umana, umiliò
se stesso facendosi obbediente fino alla morte e alla morte di
croce. Per questo Dio l'ha esaltato e gli ha dato il nome che è
al di sopra di ogni altro nome; perché nel nome di Gesù ogni
ginocchio si pieghi nei cieli, sulla terra e sotto terra; e ogni
lingua proclami che Gesù Cristo è il Signore, a gloria di Dio
Padre.
GRADUALE Ps. 77, 24 et 1-3 - Tenuísti manum déxteram meam: et in voluntáte tua deduxísti me, et cum glória assumpsísti me. Quam bonus Israël Deus rectis corde! mei áutem pene moti sunt pedes: pene effúsi sunt gréssus mei: quia zelávi in peccatóribus, pacem peccatórum vídens.
Sal. 77, 24 e 1-3 - Mi hai tenuto per la mia destra: e mi hai guidato secondo il tuo volere: e mi hai ricevuto con gloria. Quant’è buono Iddio con Israele, coi retti di cuore! Eppure per poco non han vacillato i miei piedi: per poco non han vacillato i miei passi: perché ho invidiato gli iniqui vedendo la prosperità dei malvagi.
TRÀCTUS Ps. 21, 2-9, 18, 19, 22, 24 et 32 - Deus, Deus meus, réspice in me: quare me dereliquísti? Longe a salúte mea verba delictórum meórum? Deus meus, clamábo per diem, nec exáudies: in nocte, et non ad insipiéntiam mihi. Tu áutem in sancto hábitas, laus Israël. In te speravérunt patres nostri: speravérunt, et liberásti eos. Ad te clamavérunt, et salvi facti sunt: in te speravérunt, et non sunt confúsi. Ego áutem sum vermis, et non homo: oppróbrium hóminum, et abiéctio plebis. Omnes qui vidébant me, aspernabántur me: locúti sunt lábiis, et movérunt caput. Sperávit in Dómino, erípiat eum: salvum fáciat eum, quóniam vult eum. Ipsi vero consideravérunt, et inspexérunt me: divisérunt sibi vestiménta mea, et super vestem meam misérunt sortem. Líbera me de ore leónis: et a córnibus unicórnium humilitátem meam. Qui timétis Dóminum, laudáte eum: univérsum semen Iácob, magnificáte eum. Annuntiábitur Dómino generátio ventúra: et annuntiábunt coeli iustítiam eius. Pópulo qui nascétur, quem fécit Dóminus.
Sal. 21, 2-9, 18, 19, 22, 24 e 32 - O Dio, Dio mio, guarda a me: perché mi hai abbandonato? Lontano dal soccòrrermi e dal mio gémito? Dio mio, grido di giorno e non mi esaudisci: grido di notte e non mi ascolti. Eppure tu sei il Santo, lode di Israele. In te speràrono i nostri padri: speràrono e li liberasti. A te levàrono il grido, e li salvasti: speràrono in te e non fúrono delusi. Io invece sono un verme e non un uomo: l’obbròbrio degli uomini e lo spregio del pòpolo. Quanti mi védono mi scherníscono: sussúrrano con le labbra e scuòtono il capo. Ha sperato nel Signore, Egli lo líberi: lo salvi, giacché gli vuol bene. Essi guàrdano e mi ossérvano: si divídono tra loro i miei panni e sulla mia veste géttano la sorte. Líbera me dalla bocca del leone: dal corno del búfalo la mia debolezza. Voi che temete il Signore, lodàtelo: l’intera stirpe di Giacobbe lo glorífichi. La generazione futura annunzierà il Signore: e i cieli annunzieranno la sua giustizia. Per quel che il Signore ha fatto al pòpolo venturo.
PÁSSIO
*
In illo témpore: Venit Iesus cum discípulis suis in villam, quæ
dícitur Gethsémani, et dixit discípulis suis:
†
Sedéte hic, donec vadam illuc, et orem.
*
Et assúmpto Petro, et duóbus fíliis Zebedæi, coepit contristári,
et moestus esse. Tunc ait illis:
†
Tristis est ánima mea usque ad mortem: sustinéte hic, et
vigiláte mecum.
*
Et progréssus pusíllum, prócidit in fáciem suam, orans et dícens:
†
Pater mi, si possíbile est, tránseat a me calix iste.
Verúmtamen non sicut ego volo, sed sicut tu.
*
Et venit ad discípulos suos, et invénit eos dormiéntes: et dicit
Petro:
†
Sic non potuístis una hora vigiláre mecum? Vigiláte, et oráte,
ut non intrétis in tentatiónem. Spíritus quídem promptus est,
caro áutem infírma.
*
Íterum secúndo ábiit, et orávit, dícens:
†
Pater mi, si non pótest hic calix transíre, nisi bibam illum,
fiat volúntas tua.
*
Et venit íterum, et invénit eos dormiéntes: erant enim óculi
eórum graváti. Et relíctis illis, íterum ábiit, et orávit tértio,
eúmdem sermónem dícens. Tunc venit ad discípulos suos, et dicit
illis:
†
Dormíte iam, et requiéscite: ecce appropinquávit hora, et
Fílius hóminis tradétur in manus peccatórum. Súrgite, eámus:
ecce appropinquávit qui me tradet.
*
Adhuc eo loquénte, ecce Iudas unus de duódecim venit, et cum eo
turba multa cum gládiis, et fústibus, missi a princípibus
sacerdótum, et senióribus pópuli. Qui áutem trádidit eum, dedit
illis signum dícens:
**
Quemcúmque osculátus fúero, ipse est, tenéte eum.
*
Et conféstim accédens ad Iesum, dixit:
**
Ave Rabbi.
*
Et osculátus est eum. Dixítque illi Iesus:
†
Amíce, ad quid venísti?
*
Tunc accessérunt, et manus iniecérunt in Iesum, et tenuérunt eum.
Et ecce unus ex his, qui erant cum Iesu, exténdens manum, exémit
gládium suum, et percútiens servum príncipis sacerdótum,
amputávit aurículam eius. Tunc ait illi Iesus:
†
Convérte gládium tuum in locum suum. Omnes enim, qui
accéperint gládium, gládio períbunt. An putas, quia non possum
rogáre Patrem meum, et exhibébit mihi modo plus quam duódecim
legiónes Angelórum? Quómodo ergo implebúntur Scriptúræ, quia sic
opórtet fíeri?
*
In illa hora dixit Iesus turbis:
†
Tamquam ad latrónem exístis cum gládiis, et fústibus
comprehéndere me: quotídie apud vos sedébam docens in templo, et
non me tenuístis.
*
Hoc áutem totum factum est, ut adimpleréntur Scriptúræ
prophetárum. Tunc discípuli omnes, relícto eo, fugérunt. At illi
tenéntes Iesum, duxérunt ad Cáipham, príncipem sacerdótum, ubi
scribæ et senióres convénerant. Petrus áutem sequebátur eum a
longe, usque in átrium príncipis sacerdótum. Et ingréssus intro,
sedébat cum minístris, ut vidéret finem. Príncipes áutem
sacerdótum, et omne concílium quærébant falsum testimónium
contra Iesum, ut eum morti tráderent: et non invenérunt, cum
multi falsi testes accessíssent. Novíssime áutem venérunt duo
falsi testes, et dixérunt:
**
Hic dixit: Possum destrúere templum Dei, et post tríduum
reædificáre illud.
*
Et súrgens prínceps sacerdótum, ait illi:
**
Nihil respóndes ad ea, quæ isti advérsum te testificántur?
*
Iesus áutem tacébat. Et prínceps sacerdótum, ait illi:
**
Adiúro te per Deum vivum, ut dicas nobis, si tu es Christus
Fílius Dei.
*
Dicit illi Iesus:
†
Tu dixísti. Verúmtamen dico vobis, ámodo vidébitis Fílium
hóminis sedéntem, a déxtris virtútis Dei, et veniéntem in
núbibus coeli.
*
Tunc prínceps sacerdótum scidit vestiménta sua, dicens:
**
Blasphemávit: quid adhuc egémus téstibus? Ecce nunc audístis
blasphémiam: quid vobis vidétur?
*
At illi respondéntes dixérunt:
**
Reus est mortis.
*
Tunc exspuérunt in fáciem eius, et cólaphis eum cecidérunt, álii
áutem palmas in fáciem dedérunt, dicéntes:
**
Prophetíza nobis, Christe, quis est qui te percússit?
*
Petrus vero sedébat foris in átrio: et accéssit ad eum una
ancílla, dicens:
**
Et tu cum Iesu Galilæo eras.
*
At ille negávit coram ómnibus, dicens:
**
Néscio quid dicis.
*
Exeúnte áutem illo iánuam, vidit eum ália ancílla, et ait his
qui erant ibi:
**
Et hic erat cum Iesu Nazaréno.
*
Et íterum negávit cum iuraménto: Quia non novi hóminem. Et post
pusíllum accessérunt qui stábant, et dixérunt Petro:
**
Vere et tu ex illis es: nam et loquéla tua maniféstum te facit.
*
Tunc coepit detestári, et iuráre quia non novísset hóminem. Et
contínuo gallus cantávit. Et recordátus est Petrus verbi Iesu,
quod díxerat: Priúsquam gallus cantet, ter me negábis. Et
egréssus foras, flevit amáre. Mane áutem facto, consílium
iniérunt omnes príncipes sacerdótum, et senióres pópuli advérsus
Iesum, ut eum morti tráderent. Et vínctum adduxérunt eum, et
tradidérunt Póntio Piláto præsidi. Tunc videns Iudas, qui eum
trádidit, quod damnátus esset; poeniténtia ductus, rétulit
trigínta argénteos princípibus sacerdótum, et senióribus, dicens:
**
Peccávi, tradens sánguinem iustum.
*
At illi dixérunt:
**
Quid ad nos? Tu víderis.
*
Et proiéctis argénteis in templo, recéssit: et ábiens, láqueo se
suspéndit. Príncipes áutem sacerdótum, accéptis argénteis,
dixérunt:
**
Non licet eos míttere in córbonam: quia prétium sánguinis est.
*
Consílio áutem ínito, emérunt ex illis agrum fíguli, in
sepultúram peregrinórum. Propter hoc vocátus est áger ille,
Hacéldama, hoc est, áger sánguinis, usque in hodiérnum diem.
Tunc implétum est, quod dictum est per Ieremíam prophétam,
dicéntem: Et accepérunt trigínta argénteos prétium appretiáti,
quem appretiavérunt a fíliis Israël; et dedérunt eos in agrum
fíguli, sicut constítuit mihi Dóminus. Iesus áutem stetit ante
præsidem, et interrogávit eum præses, dicens:
**
Tu es rex Iudeórum?
*
Dicit illi Iesus:
†
Tu dicis.
*
Et cum accusarétur a princípibus sacerdótum, et senióribus,
nihil respóndit. Tunc dicit illi Pilátus:
**
Non áudis quanta advérsum te dicunt testimónia?
*
Et non respóndit ei ad ullum verbum, ita ut mirarétur præses
veheménter. Per diem áutem solémnem consuéverat præses pópulo
dimíttere unum vinctum, quem voluíssent. Habébat áutem tunc
vinctum insígnem, qui dicebátur Barábbas. Congregátis ergo illis,
dixit Pilátus:
**
Quem vultis dimíttam vobis: Barábbam an Iesum, qui dícitur
Christus?
*
Sciébat enim quod per invídiam tradidíssent eum. Sedénte áutem
illo pro tribunáli, misit ad eum uxor eius, dicens:
**
Nihil tibi, et iusto illi: multa enim passa sum hódie per visum
propter eum.
*
Príncipes áutem sacerdótum, et senióres persuasérunt pópulis ut
péterent Barábbam, Iesum vero pérderent. Respóndens áutem præses
ait illis:
**
Quem vultis vobis de duóbus dimítti? * At illi dixérunt:
**
Barábbam.
*
Dicit illis Pilátus:
**
Qui dígitur fáciam de Iesu, qui dícitur Christus?
*
Dicunt omnes:
**
Crucifigátur.
*
Ait illis præses:
**
Quid enim mali fecit?
*
At illi magis clamábant, dicéntes:
**
Crucifigátur.
*
Videns áutem Pilátus quia nihil profíceret, sed magis tumúltus
fíeret: accépta aqua, lavit manus coram pópulo, dicens:
**
Ínnocens ego sum a sánguine iusti huius: vos vidéritis.
*
Et respondens univérsus pópulus dixit:
**
Sánguis eius super nos, et super fílios nostros.
*
Tunc dimísit illis Barábbam: Iesum áutem flagellátum trádidit
eis, ut crucifigerétur. Tunc mílites præsidis suscipiéntes Iesum
in prætórium, congregavérunt ad eum univérsam cohórtem: et
exuéntes eum, chlámydem coccíneam circumdedérunt ei: et
plecténtes corónam de spinis posuérunt super caput eius, et
arúndimen in déxtera eius. Et genu flexo ante eum, illudébant ei,
dicéntes:
**
Ave, rex Iudæórum.
*
Et expuéntes in eum, accepérunt arúndinem, et percutiébant caput
eius. Et postquam illusérunt ei, exuérunt eum chlámyde, et
induérunt eum vestiméntis eius, et duxérunt eum ut crucifígerent.
Exeúntes áutem, invenérunt hóminem Cyrenæum, nómine Simónem:
hunc angariavérunt, ut tóllerent crucem eius. Et venérunt in
locum qui dícitur Gólgotha, quod est Calváriæ locus. Et dedérunt
ei vinum bíbere cum felle mixtum. Et cum gustásset, nóluit
bibére. Postquam áutem crucifixérunt eum, divisérunt vestiménta
eius, sortem mitténtes: ut implerétur quod dictum est per
Prophétam, dicéntem: Divisérunt sibi vestiménta mea, et super
vestem meam misérunt sortem. Et sedéntes servábant eum. Et
imposuérunt super caput eius cáusam ipsíus scriptam: hic est
Iesus Rex Iudæórum. Tunc crucifíxi sunt cum eo duo latrónes:
unus a dextris, et unus a sinístris. Prætereúntes áutem
blasphemábant eum, movéntes cápita sua, et dicéntes:
**
Vah, qui déstruis templum Dei, et in tríduo illud reædíficas,
salva temetípsum. Si Fílius Dei es, descénde de cruce.
*
Simíliter et príncipes sacerdótum illudéntes cum scribis et
senióribus, dicébant:
**
Alios salvos fecit, seípsum non pótest salvum fácere: si rex
Israël est, descéndat nunc de cruce, et crédimus ei: confídit in
Deo: líberet nunc si vult eum, dixit enim: Quia Fílius Dei sum.
*
Idípsum áutem et latrónes, qui crucifíxi erant cum eo,
improperábant ei.
A sexta áutem hora ténebræ factæ sunt super univérsam terram
usque ad horam nonam.
Et circa horam nonam clamávit Iesus voce magna, dicens:
†
Elí, Elí, lamma sabactháni? * Hoc est:
†
Deus meus, Deus meus, ut quid dereliquísti me?
*
Quidam áutem illic stantes, et audiéntes, dicébant:
**
Elíamvocat iste.
*
Et contínuo currens unus ex eis, accéptam spóngiam implévit
acéto, et impósuit arúndini, et dabat ei bíbere. Céteri vero
dicébant:
**
Sine, videámus an véniat Elías líberans eum.
*
Iesus áutem íterum clámans voce magna, emísit spíritum. (Hic
genufléctitur, et pausátur aliquántulum). Et ecce velum
templi scissum est in duas partes a summo usque deórsum: et
terra mota est, et petræ scissæ sunt, et monuménta apérta sunt;
et multa córpora sanctórum, qui dormíerant, surrexérunt. Et
exseúntes de monuméntis post resurrectiónem eius, venérunt in
sancta civitátem, et apparuérunt multis. Centúrio áutem, et qui
cum eo erant, custodiéntes Iesum, viso terræmótu, et his quæ
fiébant, timuérunt valde, dicéntes:
**
Vere Fílius Dei erat iste.
*
Erant áutem ibi muliéres multæ a longe, quæ secútæ erant Iesum a
Galilæa, ministrántes ei: inter quas erat María Magdaléne, et
María Iacóbi, et Ioseph mater, et mater filiórum Zebedæi. Cum
áutem sero factum esset, venit quídam homo dives ab Arimathæa,
nómine Ioseph, qui et ipse discípulus erat Iesu. Hic accéssit ad
Pilátum, et pétiit corpus Iesu. Tunc Pilátus iussit reddi
corpus. Et accépto córpore, Ioseph invólvit illud in síndone
munda. Et pósuit illud in monuménto suo novo, quod excíderat in
petra. Et advólvit saxum magnum ad óstium monuménti, et ábiit.
In quel tempo: Gesù andò con loro in un podere, chiamato
Getsèmani, e disse ai discepoli: "Sedetevi qui, mentre io vado
là a pregare". E presi con sé Pietro e i due figli di Zebedèo,
cominciò a provare tristezza e angoscia. Disse loro: "La mia
anima è triste fino alla morte; restate qui e vegliate con me".
E avanzatosi un poco, si prostrò con la faccia a terra e pregava
dicendo: "Padre mio, se è possibile, passi da me questo calice!
Però non come voglio io, ma come vuoi tu!". Poi tornò dai
discepoli e li trovò che dormivano. E disse a Pietro: "Così non
siete stati capaci di vegliare un'ora sola con me? Vegliate e
pregate, per non cadere in tentazione. Lo spirito è pronto, ma
la carne è debole". E di nuovo, allontanatosi, pregava dicendo:
"Padre mio, se questo calice non può passare da me senza che io
lo beva, sia fatta la tua volontà". E tornato di nuovo trovò i
suoi che dormivano, perché gli occhi loro si erano appesantiti.
E lasciatili, si allontanò di nuovo e pregò per la terza volta,
ripetendo le stesse parole. Poi si avvicinò ai discepoli e
disse loro: "Dormite ormai e riposate! Ecco, è giunta l'ora
nella quale il Figlio dell'uomo sarà consegnato in mano ai
peccatori. Alzatevi, andiamo; ecco, colui che mi tradisce si
avvicina". Mentre parlava ancora, ecco arrivare Giuda, uno dei
Dodici, e con lui una gran folla con spade e bastoni, mandata
dai sommi sacerdoti e dagli anziani del popolo. Il traditore
aveva dato loro questo segnale dicendo: "Quello che bacerò, è
lui; arrestatelo!". E subito si avvicinò a Gesù e disse: "Salve,
Rabbì!". E lo baciò. E Gesù gli disse: "Amico, per questo sei
qui!". Allora si fecero avanti e misero le mani addosso a Gesù e
lo arrestarono. Ed ecco, uno di quelli che erano con Gesù, messa
mano alla spada, la estrasse e colpì il servo del sommo
sacerdote staccandogli un orecchio. Allora Gesù gli disse:
"Rimetti la spada nel fodero, perché tutti quelli che mettono
mano alla spada periranno di spada. Pensi forse che io non possa
pregare il Padre mio, che mi darebbe subito più di dodici
legioni di angeli? Ma come allora si adempirebbero le Scritture,
secondo le quali così deve avvenire?". In quello stesso momento
Gesù disse alla folla: "Siete usciti come contro un brigante,
con spade e bastoni, per catturarmi. Ogni giorno stavo seduto
nel tempio ad insegnare, e non mi avete arrestato. Ma tutto
questo è avvenuto perché si adempissero le Scritture dei
profeti". Allora tutti i discepoli, abbandonatolo, fuggirono. Or
quelli che avevano arrestato Gesù, lo condussero dal sommo
sacerdote Caifa, presso il quale già si erano riuniti gli scribi
e gli anziani. Pietro intanto lo aveva seguito da lontano fino
al palazzo del sommo sacerdote; ed entrato anche lui, si pose a
sedere tra i servi, per vedere la conclusione. I sommi sacerdoti
e tutto il sinedrio cercavano qualche falsa testimonianza contro
Gesù, per condannarlo a morte; ma non riuscirono a trovarne
alcuna, pur essendosi fatti avanti molti falsi testimoni.
Finalmente se ne presentarono due, che affermarono: "Costui ha
dichiarato: Posso distruggere il tempio di Dio e ricostruirlo in
tre giorni". Alzatosi il sommo sacerdote gli disse: "Non
rispondi nulla? Che cosa testimoniano costoro contro di te?".
Ma Gesù taceva. Allora il sommo sacerdote gli disse: "Ti
scongiuro, per il Dio vivente, perché ci dica se tu sei il
Cristo, il Figlio di Dio". "Tu l'hai detto, gli rispose Gesù,
anzi io vi dico: d'ora innanzi vedrete il Figlio dell'uomo
seduto alla destra di Dio, e venire sulle nubi del cielo".
Allora il sommo sacerdote si stracciò le vesti dicendo: "Ha
bestemmiato! Perché abbiamo ancora bisogno di testimoni? Ecco,
ora avete udito la bestemmia; che ve ne pare?". E quelli
risposero: "È reo di morte!". Allora gli sputarono in faccia e
lo schiaffeggiarono; altri lo bastonavano, dicendo: "Indovina,
Cristo! Chi è che ti ha percosso?". Pietro intanto se ne stava
seduto fuori, nel cortile. Una serva gli si avvicinò e disse:
"Anche tu eri con Gesù, il Galileo!". Ed egli negò davanti a
tutti: "Non capisco che cosa tu voglia dire". Mentre usciva
verso l'atrio, lo vide un'altra serva e disse ai presenti:
"Costui era con Gesù, il Nazareno". Ma egli negò di nuovo
giurando: "Non conosco quell'uomo". Dopo un poco, i presenti gli
si accostarono e dissero a Pietro: "Certo anche tu sei di
quelli; la tua parlata ti tradisce!". Allora egli cominciò a
imprecare e a giurare: "Non conosco quell'uomo!". E subito un
gallo cantò. E Pietro si ricordò delle parole dette da Gesù:
"Prima che il gallo canti, mi rinnegherai tre volte". E uscito
all'aperto, pianse amaramente. Venuto il mattino, tutti i sommi
sacerdoti e gli anziani del popolo tennero consiglio contro
Gesù, per farlo morire. Poi, messolo in catene, lo condussero e
consegnarono al governatore Pilato. Allora Giuda, il traditore,
vedendo che Gesù era stato condannato, si pentì e riportò le
trenta monete d'argento ai sommi sacerdoti e agli anziani
dicendo: "Ho peccato, perché ho tradito sangue innocente". Ma
quelli dissero: "Che ci riguarda? Veditela tu!". Ed egli,
gettate le monete d'argento nel tempio, si allontanò e andò ad
impiccarsi. Ma i sommi sacerdoti, raccolto quel denaro, dissero:
"Non è lecito metterlo nel tesoro, perché è prezzo di sangue". E
tenuto consiglio, comprarono con esso il Campo del vasaio per la
sepoltura degli stranieri. Perciò quel campo fu denominato
"Campo di sangue" fino al giorno d'oggi. Allora si adempì quanto
era stato detto dal profeta Geremia: E presero trenta denari
d'argento, il prezzo del venduto, che i figli di Israele avevano
mercanteggiato, e li diedero per il campo del vasaio, come mi
aveva ordinato il Signore. Gesù intanto comparve davanti al
governatore, e il governatore l'interrogò dicendo: "Sei tu il re
dei Giudei?". Gesù rispose "Tu lo dici". E mentre lo accusavano
i sommi sacerdoti e gli anziani, non rispondeva nulla. Allora
Pilato gli disse: "Non senti quante cose attestano contro di
te?". Ma Gesù non gli rispose neanche una parola, con grande
meraviglia del governatore. Il governatore era solito, per
ciascuna festa di Pasqua, rilasciare al popolo un prigioniero, a
loro scelta. Avevano in quel tempo un prigioniero famoso, detto
Barabba. Mentre quindi si trovavano riuniti, Pilato disse loro:
"Chi volete che vi rilasci: Barabba o Gesù chiamato il
Cristo?". Sapeva bene infatti che glielo avevano consegnato per
invidia. Mentre egli sedeva in tribunale, sua moglie gli mandò a
dire: "Non avere a che fare con quel giusto; perché oggi fui
molto turbata in sogno, per causa sua". Ma i sommi sacerdoti e
gli anziani persuasero la folla a richiedere Barabba e a far
morire Gesù. Allora il governatore domandò: "Chi dei due volete
che vi rilasci?". Quelli risposero: "Barabba!". Disse loro
Pilato: "Che farò dunque di Gesù chiamato il Cristo?". Tutti gli
risposero: "Sia crocifisso!". Ed egli aggiunse: "Ma che male ha
fatto?". Essi allora urlarono: "Sia crocifisso!". Pilato, visto
che non otteneva nulla, anzi che il tumulto cresceva sempre più,
presa dell'acqua, si lavò le mani davanti alla folla: "Non sono
responsabile, disse, di questo sangue; vedetevela voi!". E tutto
il popolo rispose: "Il suo sangue ricada sopra di noi e sopra i
nostri figli". Allora rilasciò loro Barabba e, dopo aver fatto
flagellare Gesù, lo consegnò ai soldati perché fosse crocifisso.
Allora i soldati del governatore condussero Gesù nel pretorio e
gli radunarono attorno tutta la coorte. Spogliatolo, gli misero
addosso un manto scarlatto e, intrecciata una corona di spine,
gliela posero sul capo, con una canna nella destra; poi mentre
gli si inginocchiavano davanti, lo schernivano: "Salve, re dei
Giudei!". E sputandogli addosso, gli tolsero di mano la canna e
lo percuotevano sul capo. Dopo averlo così schernito, lo
spogliarono del mantello, gli fecero indossare i suoi vestiti e
lo portarono via per crocifiggerlo. Mentre uscivano,
incontrarono un uomo di Cirène, chiamato Simone, e lo
costrinsero a prender su la croce di lui. Giunti a un luogo
detto Gòlgota, che significa luogo del cranio, gli diedero da
bere vino mescolato con fiele; ma egli, assaggiatolo, non ne
volle bere. Dopo averlo quindi crocifisso, si spartirono le sue
vesti tirandole a sorte. E sedutisi, gli facevano la guardia. Al
di sopra del suo capo, posero la motivazione scritta della sua
condanna: "Questi è Gesù, il re dei Giudei". Insieme con lui
furono crocifissi due ladroni, uno a destra e uno a sinistra. E
quelli che passavano di là lo insultavano scuotendo il capo e
dicendo: "Tu che distruggi il tempio e lo ricostruisci in tre
giorni, salva te stesso! Se tu sei Figlio di Dio, scendi dalla
croce!". Anche i sommi sacerdoti con gli scribi e gli anziani lo
schernivano: "Ha salvato gli altri, non può salvare se stesso. È
il re d'Israele, scenda ora dalla croce e gli crederemo. Ha
confidato in Dio; lo liberi lui ora, se gli vuol bene. Ha detto
infatti: Sono Figlio di Dio!". Anche i ladroni crocifissi con
lui lo oltraggiavano allo stesso modo. Da mezzogiorno fino alle
tre del pomeriggio si fece buio su tutta la terra. Verso le tre,
Gesù gridò a gran voce: "Elì, Elì, lemà sabactàni?", che
significa: "Dio mio, Dio mio, perché mi hai abbandonato?".
Udendo questo, alcuni dei presenti dicevano: "Costui chiama
Elia". E subito uno di loro corse a prendere una spugna e,
imbevutala di aceto, la fissò su una canna e così gli dava da
bere. Gli altri dicevano: "Lascia, vediamo se viene Elia a
salvarlo!". E Gesù, emesso un alto grido, spirò. Ed ecco il velo
del tempio si squarciò in due da cima a fondo, la terra si
scosse, le rocce si spezzarono, i sepolcri si aprirono e molti
corpi di santi morti risuscitarono. E uscendo dai sepolcri, dopo
la sua risurrezione, entrarono nella città santa e apparvero a
molti. Il centurione e quelli che con lui facevano la guardia a
Gesù, sentito il terremoto e visto quel che succedeva, furono
presi da grande timore e dicevano: "Davvero costui era Figlio di
Dio!". C'erano anche là molte donne che stavano a osservare da
lontano; esse avevano seguito Gesù dalla Galilea per servirlo.
Tra costoro Maria di Màgdala, Maria madre di Giacomo e di
Giuseppe, e la madre dei figli di Zebedèo. Venuta la sera giunse
un uomo ricco di Arimatèa, chiamato Giuseppe, il quale era
diventato anche lui discepolo di Gesù. Egli andò da Pilato e gli
chiese il corpo di Gesù. Allora Pilato ordinò che gli fosse
consegnato.
ANTÍPHONA AD OFFERTÓRIUM Ps. 68, 21-22 - Impropérium exspectávit cor meum, et misériam: et sustínui qui simul mecum contristarétur, et non fuit: consolántem me quæsívi, et non invéni: et dedérunt in escam meam fel, et in siti mea potavérunt me acéto.
Sal. 68, 21-22 - Oltraggio e miseria hanno spezzato il mio cuore: attesi che qualcuno si attristasse con me, e non c’è stato: chi mi consolasse e non l’ho trovato: per cibo mi diédero fiele, e nella mia sete mi hanno abbeverato d’aceto.
SECRÉTA
Concéde, quæsumus, Dómine: ut óculis tuæ maiestátis munus
oblátum, et grátiam nobis devotiónis obtíneat, et efféctum beátæ
perennitátis acquírat. Per Dóminum nostrum Iesum Christum,
Fílium tuum, qui tecum vívit et regnat in unitáte Spíritus
Sancti, Deus, per ómnia sæcula sæculórum.
Concédici, Te ne preghiamo, o Signore, che l’offerta presentata
alla tua mæstà ci ottenga la grazia della devozione e consegua
l’effetto della beatitúdine eterna. Per il nostro Signore Gesú
Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive regna con Te, nell’unità
dello Spirito Santo, per tutti i sécoli dei sécoli.
PREFAZIO DELLA S. CROCE
COMMÚNIO Matt. 26, 42 - Pater, si non potest hic calix transíre, nisi bibam illum, fiat volúntas tua.
Matt. 26, 42 - Padre, se non è possibile che questo cálice passi senza che io lo beva, sia fatta la tua volontà.
POSTCOMMÚNIO
Per huius, Dómine, operatiónem mystérii: et vítia nostra
purgéntur, et iusta desidéria compleántur. Per Dóminum nostrum
Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vívit et regnat in
unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sæcula sæculórum.
O Signore, per l’òpera di questo mistero, siano purgati i nostri
vizii ed esauditi i giusti desiderii. Per il nostro Signore Gesú
Cristo, tuo Figlio, che è Dio, e vive e regna con Te, nell’unità
dello Spirito Santo, per tutti i sécoli dei sécoli. |
|
|